U bevindt zich hier: Home » moeders » Onhandelbare peuter is herkenbaar

Onhandelbare peuter is herkenbaar

Geschreven door Elenea
Bron: khaleejtimes.com

Bron: khaleejtimes.com

Onhandelbare peuter heeft iedere moeder weleens ervaren. De een meer dan de ander. Soms is het dan (weer) zo’n dag. Met goede vrolijke moed vertrek je met je peuter naar de supermarkt. In de auto heeft de peuter al duidelijk aangekondigd dat hij een “eigen” winkelwagentje wil. Meestal lukt dat en lopen jullie tevreden door de winkel. Maar, helaas komt er een kink in de kabel en moet je naar een andere winkel of er zijn geen kinderwinkelwagentjes voor de kleine’.

Bij de winkel loopt je peuter gauw naar de kleine winkelwagentjes en jij zoekt naar een 2 euro muntstuk (waarom moet er geld in die kleine rotwagentjes?)  of er zijn geen kleine winkelwagentjes meer. Jij hebt enige haast en geen gepast geld en je besluit de winkel in te gaan zonder een klein wagentje voor de peuter.

Dan begint de ellende. Met luid geschreeuw klampt de peuter zich aan je been vast en  eist een eigen winkelwagen. Hij loopt rood aan en jij kan geen stap meer verzetten. Je probeert rustig op hem in te praten maar er is geen communicatie meer mogelijk.

Langzamerhand beginnen er zelfs mensen zich met jou en jouw krijsende peuter te bemoeien….. Een oudere dame aait de peuter over zijn hoofdje en zegt: “Wat ben je zielig!” “Hoezo is hij zielig, ik ben zielig bijt je de oudere dame toe”.  Langzamerhand begin je het warm te krijgen en kriegelig van al die meewarige blikken van klanten (hebben ze geen eigen leven) en besluit je de peuter midden in een grote kar te plaatsen.

Met volle vaart rij je door de winkel en ondertussen gooi je gauw wat eten in de kar. De peuter vindt dit eng en wil uit de wagen. Je stopt de wagen en al snikkend belooft je peuter niet meer te schreeuwen. Je tilt de peuter in het stoeltje van de winkelwagen en dan is het ineens goed.
“Sorry mam”, zegt de peuter.
De boze bui is over.

Gerelateerde artikelen

2 reacties

Esther juni 1, 2006 - 10:08 am

Oh, oh wat heerlijk herkenbaar is dit! Die van mij (wordt morgen 3) zit ook midden in de peuterpubertijd en kent ook dit soort streken. Hij is vooral mij aan het uittesten hoe ver hij kan gaan. Nu heb ik engelengeduld, maar ook dat raatk wel eens op. En dan is het gauw sorry mama… Als hij zo’n woedeaanval krijgt (vaak gaat het om helemaal niks) laat ik hem even gaan en dan is het ook snel weer voorbij. Een dikke knuffel, want hij weet vaak zelf niet wat hij met de woede en verdriet aan moet.
Maar al die hulp van onbekenden in de supermarkt is ook erg fijn (maar niet heus!!). Get a life! zou ik zo zeggen.

Reageer
Tania augustus 16, 2006 - 9:30 am

Ja, juist terrible two…de moeilijke 2 à 3-jarigen. Ook zo’n kaboutertje rondlopen.
Gisterennamiddag in meubelwinkel. Papa, mama en Sander. Kleine uk krijgt driftbui omdat hij niet in kinderkarretje wil zitten. Wij al snel door dat het zijn enthousiasme om actief deel te nemen was wat het hem deed. Dus Sander duwt zelf kinderkarretje en babytas komt op zeteltje terecht. Maar toen Sander alweer een driftbui kreeg omdat mama “zijn” karretje wilde bijsturen, werd het me te veel. Heb hem in de meubelwinkel in de hoek gezet. Ook dat vond hij al gauw akelig – in een wildvreemde hoek staan – en de bui was snel over.
Wat ik wel doe, na zo’n “moeilijkere” dag: bij het naar bed brengen overloop ik alles wat hij flink heeft gedaan en op het einde vertel k ook wat volgende keer beter moet. Zo probeer ik de leermomenten te versterken.
Succes!

Reageer

Laat een reactie achter

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

WP2Social Auto Publish Powered By : XYZScripts.com